Door de verhalen die mijn familie me vertelde heb ik altijd al geweten dat mijn oom een bijzonder iemand was, maar wat de veteranen, zijn vrienden, me vertelden, "Vanaf de eerste dag in Toccoa was hij mijn beste vriend"; "Hij had die magnetische persoonlijkheid waardoor hij mensen aantrok"; "Hij was helemaal echt"; "Hij beschermde en zorgde voor iedereen in zijn groep -- we hielden van hem," en de zoon van een veteraan zei:"Mijn vader bewonderde maar heel weinig mensen -- je oom was er een van."

Ik mis de man die ik nooit heb ontmoet.

In de eerste aflevering van Band of Brothers, was Warren “Skip” Muck, mijn oom, de paratrooper die zich omdraaide en naar Malarkey keek toen die werd toegeschreeuwd door Sobel. Hij en Don Malarkey waren de beste vrienden (foto links). Hij is ook de soldaat die zijn enkel verstuikt toen hij de berg Currahee op rende en dan door Malarkey overeind geholpen wordt. Een voorval dat nog in het boek, noch in de film wordt verteld....Het boek zegt dat, na de bekende 100+ mile mars die Easy Co. maakte in Georgia, Malarkey naar de eettent moest kruipen.

Mr.Malarkey vertelde me dat, toen Skip zag hoe beroerd de benen van Malarkey eruit zagen, hij alle twee de mess tins pakte en tegen hem zei: "Geen vriend van mij kruipt waarheen dan ook." Hij ging voor hen beiden eten halen wat ze samen in de tent opaten. Een van de vele verhalen die ik over mijn oom Skip heb gehoord en die ik koester.

De acteur Richard Speight Jr.(foto rechts) probeerde de familie van Skip te vinden op het moment dat de productie van de film begon. Mijn moeder en Skip waren extreem aan elkaar gehecht, en hoewel we thuis van hem hadden gehoord kon mijn moeder niets over zijn loopbaan als militair vertellen. Het was te pijnlijk voor haar. Richard had er veel voor moeten doen om ons te vinden.Mijn moeder was in 1945 getrouwd waardoor het lokaliseren van onze familie niet gemakkelijk was. De plaatselijke American Legion belde moeder en vertelde haar dat er iemand was die met haar over Skip wilde praten. Of ze dat wilde. Tot mijn verrassing zei ze ja. De man die haar probeerde te vinden was een acteur. Moeder vroeg me: "Heb jij ooit gehoorde van twee mensen uit de filmwereld die Steven Spielberg en Tom Hanks heten?"

Op dat moment bevind Richard zich in een trainingskamp in Engeland en begon ik met wat een lange en boeiende e-mail correspondentie zou worden. Hij noemde me 'moeder', brieven vlogen over en weer over de Atlantische oceaan en we ontwikkelden een ongelooflijk hechte relatie met Richard. Uiteindelijk ontmoetten mijn zus en ik hem in Parijs bij gelegenheid van de premiére van de film. Richard ontmoette mijn familie bij de premiere in Philadelphia. Mijn moeder weigerde naar Europa te vliegen.... zeggend:"Skip was de moedige uit de familie weet je." In feite ben ik van mening dat zijzelf een moedige vrouw was.

Het verhaal dat Skip vertelde over zwemmen in de Niagara Rivier (links) is waar. Hij zwom er ook 's nachts in! Toen moeder er via zijn schoolvrienden achter kwam gaf ze hem er behoorlijk van langs. Skip probeerde haar gerust te stellen door te vertellen dat zijn vrienden een roeibootje in de rivier hadden gelegd voor het geval er iets zou gebeuren. (In de roeiboot zat Fritz Niland van het 501ste!). Moeder antwoordde "Ik geef er niets om al lag de hele $%^&&#@ Coast Guard vloot in de rivier. Doe dat nooit weer.!" Dit verhaal werd in onze familie een legende ... mijn moeder kreeg er iedere keer weer de bibbers van als ze het vertelde. Mijn vader grijnst en zegt, "Skip was niet gek. Hij wist dat hij het kon en hij deed het. Einde." Hartlijk dank aan Richard voor het verder vertellen en aan de schrijvers dat ze het in hun script hebben opgenomen. Het was prachtig om het te horen vertellen.
Op het moment dat Band of Brothers werd geproduceerd schreef ik naar onze vertegenwoordiger in het congres om inlichtingen in te winnen over het weer terugkrijgen van de Purple Heart onderscheidng van Skip. Mijn moeder was die al heel lang verloren. Mijn oma had die opgeborgen zodat hij niet verloren kon raken maar toen ze overleed kon niemand de onderscheidng meer vinden.
De congresvertegenwoordiger antwoordde dat Skip niet alleen was onderscheidden met de Purple Heart maar dat hij nog minstens 7 andere onderscheidingen had gekregen voor moedig gedrag, inclusief de Bronze Stars, Distinguished Unit Citations, etc. etc. Hij kwam bij mijn moeder thuis (samen met een hele groep persmensen in zijn kielzog) om de onderscheidingen aan haar te overhandigen. Het was geweldig.
Het werd op de lokale tv uitgezonden en enkele dagen later belde een vrouw mijn moeder. Het was Skip's meisje waarmee hij na de oorlog had willen trouwen. Mijn moeder en de vrouw ontmoetten elkaar later die week( na 55 jaar) om over de man te praten van wie zij beiden zoveel hadden gehouden

Die gesprekken zal ik altijd koesteren. We hielden contact en ik nodigde haar later uit om met me naar Fort Campbell KY te gaan (het thuis van de "Screaming Eagles") voor een vertoning van Band of Brothers. Zij en Don Malarkey (r) hadden na Bastogne met elkaar gecorrespondeerd, beiden totaal kapot door de dood van Skip. Omdat ze elk aan een andere kant van de States woonden hadden ze elkaar nooit ontmoet. Ze besloot moedig om met me naar Ft. Campbell te gaan en daar ontmoetten de beste vriend en de vroegere verloofde van Skip elkaar voor de allereerste keer. Het was een moment dat ik nooit zal vergeten.… Het zijn twee hele bijzondere mensen.

Skip Muck is de verbinding tussen Band of Brothers en Saving Private Ryan. Het onderwerp voor Saving Private Ryan is familie Niland uit Tonawanda, NY. Dat gezin verloor drie zonen en een andere zoon die in de 101ste diende werd teruggehaald van het front. Het deel van het verhaal dat een groep hem gaat zoeken is fictie. Hij werd door een aalmoezenier gevonden.

Robert en Preston (Pete) Niland sneuvelden op D-Day. Eddie Niland werd vermist en dood gewaand maar hij werd later in een Japans krijgsgevangenenkamp gevonden. Frederick (Fritz) Niland was de broer uit het 501ste die teruggehaald werd van het front. Hij en Skip waren boezemvrienden tijdens hun schooltijd en gingen samenbij de airborne.
In het boek van Ambrose wordt het verhaal van Fritz, Skip, Malarkey en anderen verteld dat ze over de gevechten praten tijdens hun verlof in Londen en later over de ontmoeting die Fritz heeft met Skip en Malarkey aan het front en waar hij hen uitlegt waarom hij naar huis gaat. Kennelijk is dat deel waar.

Oom Skip schreef aan zijn zus… Toen ze parachutespringen aan het oefenen waren in Engeland in 1943 werd Skip door de wind van zijn koers geblazen en landde hij op een rieten dak van een landhuis. Hij kwam hard terecht en ging dwars door het dak en eindigde zittend aan de eettafel van een Engels paar. Totaal niet van slag stonden ze op, stelden zich aan hem voor en nodigden hem uit voor de thee. Hij stelde zich ook voor en antwoordde beleefd dat hij terug moest naar zijn eenheid, ontdeed zich van zijn parachute en wandelde ongedeerd naar buiten.

Skip Muck kijkt in de camera. Dick Winters op de achtergrond (handen in de zak)

Mijn ouders kenden de gebroeders Niland heel goed. Ze kwamen veel bij mijn grootouders. Mijn vader en Tommy Niland (neef) stonden op het punt om een professionele baseball carriére te innen toen de oorlog uitbrak. Tommy was ook bij het 501ste, en raakte zwaar gewond in Holland. Toen Tommy terugkeerde in Tonawanda kwam een buurman van zijn veranda om hem te verwelkomen. Tommy had nog nooit tevoren met hem gepraat. Hij was een hele rustige man, een veteraan uit de eerste wereldoorlog. Hij sloeg zijn arm om Tommy en zei, "Nu kunnen we alle twee over iets meepraten.." Tommy vertelde zijn verhaal enkele jaren later aan een plaatselijke krant toen SPR bekend werd. Ik ben het nooit vergeten.

Het volgende klinkt misschien wat melodramatisch.... maar is daarom niet minder waar. Ik herinner me dat ik op het erepodium zit in Normandië bij de D-Day herdenking, wachtend op de aanvang van de Band of Brothers ceremonie. Veel veteranen zeiden dat het hen aan D-Day herinnerde, fris en veel wind, de lucht bij tijd en wijle donker en dreigend. We hoopten allemaal dat het niet zou gaan regenen omdat dat een domper op de plechtigheden zou zijn. Ik zei schertsend tegen de dochter van Don Malarkey, die achter me zat:"Oom Skip zorgt ervoor dat het niet gaat regenen!" (Mijn zus en ik beschouwden hem tijdens onze reis naar Europa als onze engelbewaarder).

We glimlachten beiden en spraken erover hoe die jongens van Toccoa daar boven waren en we ons geen zorgen hoefden te maken.
Joe Toye, Skip Muck, Alex Penkala, Gene Roe, Smokey Gordon, George Luz, etc. etc.(boven vlnr.)
Toen de plechtigheden begonnen gingen de wolken open en kwam de zon door. Het bleef tijdens de hele ceremonie zonnig maar winderig. Toen later de film begon en we de scenes zagen van de sprong op D-Day begon het eindelijk te stormen. Je kon de donder en de sterke wind buiten horen en hoe die zich mengden met het geluid van het afweergeschut en de explosies tijdens de sprong. Verbazingwekkend.

Ik ben van mening dat het belangrijk is om al deze mannen van Easy Co. te blijven herdenken en ook de prijs die ze hebben betaald: ""Allemaal gaven ze iets. Sommigen gaven alles".

Eileen O’Hara

Tijdens de Band of Brothers tour in 2005 brachten Eileen O'Hare en Don Malarkey een bezoek aan het graf van warren 'Skip' Muck in Hamm Luxemburg. Don en Eileen waren beiden zeer ontroerd. (foto's: Peter van de Wal)

Ik mis de man die ik nooit heb ontmoet.

MENU